بعد از هزار روز، کمی فاصله میگیرم و از دور به "اعترافات یک درخت" نگاه میکنم، انگار داستانش تمام شده و دیگر حرفی برای گفتن باقی نمانده؛ مثل نمایشی که به پایان رسیده و کارگردان و بازیگرها میآیند روی صحنه، تعظیم میکنند و میروند، پرده میافتد و

صبحِ جمعه انگار هوا حجم بیشتری دارد. پنجره را باز میکنم و فنجانِ قهوه را روی لبه آن میگذارم. باد خنکی صورتم را نوازش میکند. بوی قهوه، قاصدکی را به سمت پنجره میکشاند. کنارِ دستم فرود می آید، به او تعارف میکنم که مقداری قهوه مهمانم باشد. تشکر می